Τι έχουμε εδω; Οι αγαπημένοι μου Νεκροθάφτες βγάζουν καινούριο δίσκο; Και μάλιστα με "ζόρικο" concept και πάλι...Για να πω την αλήθεια, ήμουν λίγο αρνητικός στο να ξαναμπώ στη διαδικασία να απογοητευτώ και πάλι, διότι όσο ναναι, από το "Rheingold" και μέτα οι δίσκοι των Digger ήταν απογοητευτικότατοι παρά το δυνατό marketing που απολάμβαναν, με μόνο 1-2 τραγούδια ανά δίσκο να θυμίζουν τα παλιά μεγαλεία..

Για μία μπάντα που δισκογραφεί σχεδόν αδιάκοπα από το 1984 μέχρι σήμερα, μπορείς να συγχωρήσεις μερικά στραβοπατήματα...Μετά την άρον - άρον φυγή του Manni Schmidt και Thilo Hermman (λίγο πιο πριν απο τη φυγή του πρώτου), οι Digger βρήκαν τον Axel Ritt από τους Domain να αναπληρώσει το δυσαναπλήρωτο κενό του κοιλαρά Γερμανού (Manni Schmidt), ο οποίος με τις ριφάρες του, και τα αρμονικά leads, έδινε το κάτι παραπάνω στους Γερμανούς...Ο Axel πάντως, σαν πρώτο βήμα τα πάει πάρα πολύ καλά! Παίζει "παππάδες" όπου χρειάζεται, το γυρνάει στη μελωδία για "sing along" σημεία και από αυτά που ακούμε, γράφει και πορωτικά ριφ!!! Ας δούμε όμως τα κομμάτια ένα ένα:

1) Days of Revenge: Ένα κομμάτι το οποίο λειτουργεί ως "χαλί εισόδου" για τον υπόλοιπο δίσκο...Δε λειτουργεί αυτοτελώς (όπως το The Brave των Digger η το the Curse των Running Wild) αλλά λειτουργεί μία χαρά για να σε μπάσει στο κλίμα...

2) Paid in Blood: Από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Υψηλές ταχύτητες, πορωτικό εισαγωγικό ριφ, κλασικό Grave Digger «ξύσιμο», επικότατο ρεφραίν και ένα πολύ χορταστικό σόλο από τον Axel Ritt!

3) Hammer of the Scotts: Είναι μερικές φορές που ο τίτλος τα λέει όλα. Στακάτο heavy metal riff στη εισαγωγή με αρμονικές, δικασίδι στην συνέχεια και η αγριοφωνάρα του Chris να ουρλιάζει…Λίγο πριν το ρεφραίν η γέφυρα σου εξάπτει την αγωνία και σε προτρέπει να ουρλιάξεις το ρεφραίν του τραγουδιού, που μπαίνει αμέσως μετά: “Raise your swords high, Hammer of the Scotts”!! Πολύ όμορφα τα αρμονικά γεμίσματα του Axel και πάλι, φαίνεται να κολλάει καλά με το σχήμα.

4) Highland Farewell: Το κομμάτι το οποίο γυρίστηκε και ως βιντεοκλιπ με ένα πολύ δυνατό αισθητικό αποτέλεσμα, στο οποίο συστρατεύθηκαν και re-enactors ηθοποιοί για να ενισχύσουν το οπτικό αποτέλεσμα! Μία μαγευτική σκωτσέζικη μελωδία πλαισιωμένη από «χωσίματα» drum’n’bass και φυσικά κιθάρας ξεκινά το καλύτερο ίσως τραγούδι του δίσκου..Ο Stefan Arnold (drums) δίνει ένα μοναδικό, σταθερό και πορωτικό ρυθμό στο κομμάτι, το οποίο ρολάρει πολύ φυσικά και απογειώνεται στο skyclad-ικό ρεφραίν…Πολύ καλή δουλειά από τον Axel και πάλι, ο οποίος μπορεί στο συγκεκριμένο σόλο να μη παίζει και τίποτα άπαιχτο, αλλά ο τρόπος που το παρουσιάζει σε όλους εμάς το κάνει μοναδικό. Η γκάιντα είναι παρούσα και στο ρεφραίν αλλά όχι με τον τρόπο που γίνεται στα φολκ συγκροτήματα, μα με τον τρόπο που μόνο οι Grave Digger μπορούν. Άψογο!!!

5) The Clans will rise again: Ένα βαρύ και ασήκωτο σκοτεινό ριφ με «πλάτες» από τα πλήκτρα του Χάρου (Reaper), ακολουθούμενο από ένα εξίσου βαρύ κουπλέ, ρεφραίν πάνω στο αρχικό ριφ και ιδού το πρώτο Mid-tempo κομμάτι του δίσκου! Τα φωνητικά του Chris γεμίζουν τα σημεία στα οποία υπάρχει μόνο ντραμς και η φωνή του ενώ μετά το δεύτερο ρεφραίν του τραγουδιού μπαίνει ένα πολύ ωραίο σημείο που μου θύμισε τη ριφ-ολογία του Uwe Lulis (προ-ποηγούμενος κιθαρίστας των Grave Digger)..Το σόλο είναι ικανοποιητικό και βουρ στο επόμενο τραγούδι.

6) Rebels: Οι ταχύτητες ανεβαίνουν ξανά! Koλασμένο ριφ και ξαφνικά χώνεται ίσως το καλύτερο κουπλέ του άλμπουμ! Ο Stefan Arnold για ακόμη μια φορά παίρνει το παιχνίδι πάνω του, αφού οι ιδέες που προσφέρει και παρουσιάζει κάθε κομμάτι και αλλαγή, είναι ακριβώς αυτή που πρέπει. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στο πολύ όμορφο ρεφραίν του κομματιού (άλλωστε οι Digger φημίζονται για τα δυνατά τους ρεφραίν).

7) Valley of Tears: Άλλο ένα mid-tempo κομμάτι. Στακάτο heavy ριφ, γαμάτο κουπλέ και ένα συγκρατημένο αλλά επικότατο ρεφραίν! Εξαιρετικό!

8) Execution: Ίσως το κομμάτι του δίσκου που το βρήκα λίγο βαρετό. Ξεκινά πολύ ελπιδοφόρα αλλά έχω την εντύπωση ότι όποιος ακούσει το κομμάτι θα νιώσει ότι ακούει «μία από τα ίδια». Την κατάσταση δε βοηθάει και το άνευρο, πληκτικό ρεφραίν που επαναλαμβάνει χωρίς λόγο την λέξη «execution». Μόνη φωτεινή στιγμή του τραγουδιού η ενδιαφέρουσα «γέφυρα» και το «έξυπνο» σόλο του Axel το οποίο ακολουθείται από «μπλιμπλίκια» του πληκτρά – Χάρου.

9) Whom the Gods Love: Βαρύ και ασήκωτο, επικό με ένα σκοτεινό τρόπο! Αρκετά διαφορετικό από το σύνηθες στυλ των Grave Digger, αλλά εξίσου ενδιαφέρον.

10) Spider: Άλλος ένας speed metal δυναμίτης! Ο Axel παίζει «ανοιχτές» και ο Stefan κοπανάει αλύπητα τις μπότες! Το σόλο ακροβατεί ανάμεσα στην Ιταλική και γερμανική σχολή και ο Chris προσθέτει άλλον έναν άσσο στο μανίκι του.

11) The Piper McLeod: Πραγματικά, πιστεύω ότι τα μικρά κομμάτια τα οποία παρεμβάλλονται ανάμεσα στο δίσκο, συμβάλλουν κατά πολύ στη θεατρικότητα και τη σωστή απόδοση ενός τέτοιου δίσκου. Στη παρούσα φάση έχουμε ένα μικρής διάρκειας ιντερλούδιο, στο οποίο ο μάγκας που παίζει γκάιντα, μας προιδεάζει για την βασική μελωδία του ρεφραίν του επόμενου κομματιού του δίσκου, δηλαδή του:

12) Coming Home: Ίσως το δεύτερο καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Ένα «Τεράστιο» ρεφραίν, μελωδία, επικότητα, έμπνευση και πόρωση, όλα έρχονται και δένουν άψογα σε αυτό το κομμάτι. Μάλλον οι Νεκροθάφτες έχουν βρει την έμπνευση που έχασαν στα προηγούμενα δισκάκια τους. Η γκάιντα κάνει ξανά την εμφάνισή της αλλά παραμένει διακριτική και τονίζει το κομμάτι ακριβώς με τον τρόπο που πρέπει. Εύγε!!

13) When Rain turns to Blood: Ο δίσκος κλείνει όπως μας έχουν συνηθίσει και σε κάποια προηγούμενα cd οι Grave Digger, δηλαδή με μια επική, συναισθηματική μπαλάντα..Η συγκεκριμένη είναι πολύ καλής ποιότητας αλλά δεν είναι και το κομμάτι που θα μείνει στην αιωνιότητα (όπως π.χ. το Amamos La Vida ή το Tale that wasn’st right). Αρκετά καλή πάντως και σίγουρα πολύ πάνω από το μέσο όρο. Το σόλο του Axel είναι γαμάτο, αν και θα μπορούσε να το «τραβήξει» λίγο παραπάνω.

Συνοψίζοντας και ακούγοντας τον δίσκο ολοκληρωμένα, σου δίνεται η αίσθηση ότι οι Grave Digger ακούγονται με έναν αέρα φρεσκάδας, αν και δεν παρεκκλίνουν από το τραχύ, επικό heavy metal που τους έχουμε συνηθίσει. Ίσως αυτό οφείλεται στην αλλαγή κιθαρίστα, ίσως στο γεγονός ότι ο Chris αποφασίσει επιτέλους να στρωθεί και να γράψει μερικά σοβαρά τραγούδια και να κάνει αυτό που έχει μάθει να κάνει καλύτερα: Concept άλμπουμ. Μακράν η καλύτερη κυκλοφορία των Grave Digger από το 2002. Εάν έκανα μία πρόταση προσωπικά στον Chris, αυτή θα ήταν να «αφήσει» τον Axel να σολάρει λίγο παραπάνω. Βέβαια, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη γιατί και γω κιθαρίστας είμαι και αρέσκομαι στο να ακούω έναν κιθαρίστα να δείχνει την προσωπικότητά του και ίσως να κάνω λάθος.
Επενδύστε άφοβα!!!!

Βαθμολογία: 95 / 100